گل می‌کند لـبخـند تو مهـمان که می‌آید            باز است آغوش تو سرگردان که می‌آید

لبریز برکت می‌شود هر خاک بی‌حاصل            از چـشـم‌هـایت نـم‌نـم بـاران که می‌آید

حـتی خـدا مـحـو تـمـاشـای تو می‌ماند            از خانۀ تو صوت اَلـرّحمان که می‌آید

مثل تنورت گرم دل‌های یتـیـمان است            از کـیـسۀ خـیرات عطر نان که می‌آید

حاجات من بی‌‌خواستن عمری اجابت شد            چـشم‌انـتـظارم بر لبـانم جان که می‌آید